Dla porównania soczewki, które są stosowane przez firmę Paragon o nazwie Paragon HDS 100, mają DK równe ”tylko” 100 i nie mają atestu FDA do noszenia bez zdejmowania przez 30 dni i nocy. Dodatkowo Menicon Z jest materiałem, który posiada najniższe parametry przylegania bakterii. Ma to olbrzymie znaczenie w ortokorekcji, ponieważ bezpieczeństwo jej stosowania jest kluczowe.

Menicon Z cechuje się też największą odpornością na porysowanie i na przyleganie osadów tłuszczowych, których cząsteczki są obecne we łzach. Dodając do tego bardzo rozsądną cenę (1800zł za 2 szt.) uważam, że jest to w obecnej chwili najlepsza propozycja ortosoczewek na rynku. Uwzględniając wyjątkowe właściwości nowego materiału oraz na podstawie mojego doświadczenia mogę potwierdzić bezpieczeństwo stosowania ortokorekcji. W przypadku materiału Menicon Z nigdzie na świecie nie odnotowano przypadku zapalenia rogówki.

Więcej informacji można znaleźć na stronie producenta: www.menicon.com

Jak już wielokrotnie wspominałem, obecnie najskuteczniejszą metodą kontroli krótkowzroczności jest ortokorekcja. To metoda całkowicie bezpieczna, szczególnie, gdy stosujemy najnowszy materiał do produkcji ortosoczewek MeniconZ. Są jednak osoby, które nie mogą stosować ortokorekcji ze względu na dużą wrażliwość oczu (dyskomfort noszenia) lub bardzo wysoką krótkowzroczność (ortokorekcję stosuje się do mocy -4,50D). Dla takich pacjentów dobrym rozwiązaniem jest noszenie miękkich dwuogniskowych soczewek kontaktowych.

Zastosowanie tego typu soczewek, podobnie jak ortokorekcja, w znaczący sposób spowalnia narastanie krótkowzroczności. W badaniach naukowych stwierdzono wolniejsze, nawet do 70%, narastanie wady, w porównaniu z osobami noszącymi okulary.

Dwuogniskowe soczewki kontaktowe zbudowane są w formie koncentrycznych pierścieni, które posiadają różne moce optyczne. W obszarze centralnym zlokalizowana jest moc do pełnej korekcji krótkowzroczności natomiast w części obwodowej moc optyczna jest mniejsza.

Zwykle poleca się soczewki kontaktowe dwuogniskowe miesięcznej wymiany, tzn. nosi się je przez cały dzień, zdejmuje na noc i po miesiącu wymienia na nową parę. Soczewki tego typu, pod kontrolą okulistyczną, mogą być bezpiecznie noszone również przez dzieci w wieku szkolnym i młodzież.

Niedawno wprowadzono do sprzedaży jednodniowe, dwuogniskowe soczewki kontaktowe do kontroli krótkowzroczności. Są one obecnie dostępne w Azji i nazywają się MiSight firmy CooperVision. Jednodniowe, dwuogniskowe soczewki kontaktowe, są na razie jednak bardzo kosztowaną metodą kontroli krótkowzroczności.

Nie ma gwarancji, że nosząc soczewki kontaktowe dwuogniskowe wada wzroku nie będzie narastać, ale na pewno będzie narastać wolniej. Decydując się na noszenie zwykłych okularów jest wysoce prawdopodobne, że u dzieci i młodzieży szkolnej krótkowzroczność będzie narastała w tempie od 0,50 do 0,75 D rocznie.

Jeżeli są Państwo zainteresowani tym tematem, zachęcam do odwiedzenia strony www.kontrolakrotkowzrocznosci.waw.pl

Na podstawie badań można stwierdzić, że wada narasta średnio 0,5 D na rok. Pozostaje więc pytanie jak walczyć z tempem narastania wady wzroku? Coraz bardziej popularnym zagadnieniem, które jest próbą powstrzymania tego zjawiska jest kontrola krótkowzroczności. Jedną z jej metod stanowi ORTOKOREKCJA czyli zakładanie soczewek twardych na noc co umożliwia dobre widzenie w ciągu dnia. Kontrola krótkowzroczności daje niebywałe efekty, ponieważ spowalnia narastanie wady nawet do 90%.

Podam przykład, aby zobrazować fenomen tej metody: dziecko 8 letnie posiada wadę -1,0 D oraz przy założeniu, że wada narasta 0,5 D na rok to po osiągnięciu pełnoletniości będzie to -6,0 D. Natomiast jeśli skorzystamy z najnowszych osiągnięć medycyny to postęp krótkowzroczności wyniesie -3,5 D. Mając przed oczami te wyniki warto przemyśleć kontrolę krótkowzroczności, która pozwoli cieszyć się mniejszą wadą wzroku.

http://artelis.pl

Najprostszym i najbardziej komfortowym rozwiązaniem jest zastosowanie jednodniowych soczewek kontaktowych. Są przystępne cenowo oraz nie wymagają czyszczenia i przechowywania, co ułatwia zachowanie koniecznej higieny. Nawet osoby noszące miesięczne czy dwutygodniowe soczewki, zachęcałbym do zakładania na okres wyjazdu – jednodniowych, właśnie z powodów higienicznych. Dodatkowo ew. zgubienie lub zniszczenie soczewki nie będzie problemem, gdyż mamy ich cały komplet.

Pacjenci często pytają czy mróz jest bezpieczny dla oka w soczewce. Nie należy obawiać się niskich temperatur – soczewki kontaktowe z powodzeniem noszą nawet osoby pracujące w rejonach podbiegunowych, gdzie temperatury spadają do -40°C. Po nartach często korzystamy z sauny. Mimo iż temperatura może wówczas przekroczyć 100°C nasze oczy w soczewkach są również bezpieczne.

Na rynku jest wiele typów soczewek warto jednak zwrócić uwagę, aby wraz z upływem dnia nie traciły swoich właściwości – nie wysychały. Jeżeli produkt jednej firmy nie daje nam komfortu użytkowania nie należy się zniechęcać, ale pod okiem specjalisty wypróbować soczewki innej firmy lub o innych właściwościach. Ja polecam moim pacjentom różne typy soczewek jednodniowych i razem jesteśmy w stanie wybrać ten najbardziej odpowiedni.

W trakcie tegoż właśnie wyjazdu przebywałem na dwóch uniwersytetach (w Filadelfii i Waterloo). Zarówno na tym pierwszym jak i w tym drugim od samego początku nie mogłem narzekać na brak towarzyszy dzięki którym jeszcze lepiej udało mi się zapoznać z owymi uniwersytetami. W Filadelfii był to profesor Gonen, zaś w Waterloo – profesor Jones.

Pomiędzy tymi dwoma uniwersytetami dojrzeć można zasadnicze różnice. Opierały się one przede wszystkim na tym, że uniwersytet w USA zajmował się głównie kształceniem optometrystów, czyli osób, które dopasowują okulary i soczewki kontaktowe. Uniwersytet w Kanadzie zajmuje się natomiast przede wszystkim soczewkami kontaktowymi. W jednym aspekcie jednak oba te miejsca są zgodne, mianowicie ich głównym zadaniem jest edukacja w zakresie ochrony oka.

Podczas wyjazdu wziąłem również udział w specjalnych szkoleniach mających przybliżyć mi procedury badania narządu wzroku, które to obowiązują w USA/Kanadzie. Oprócz szkoleń udało mi się zagłębić w specyfikę amerykańskim rynku soczewek kontaktowych. Dodatkowo dowiedziałem się o nowych soczewkach mających za zadanie korekcję astygmatyzmu, które są polecane w Ameryce Północnej.

Przechodząc do podsumowania tegoż wpisu z całą pewnością mogę przyznać, że wizyty na obu tych uniwersytetach okazały się bardzo owocne. Oprócz zdobycia dużej ilości nowych informacji, zyskałem dzięki nim nowe, bardzo wartościowe kontakty, które na pewno w przyszłości okażą się bardzo przydatne. Przyznać również muszę, że amerykańska gościnność niekiedy mogła równać się z tą, której doświadczyć tak często możemy w naszym kraju.

Jak to zazwyczaj bywa na takich branżowych imprezach – istniała możliwość wymienienia doświadczeń z innymi uczestnikami. Trzeba przyznać, że zwykła rozmowa potrafi nie tyle zmienić poglądy, co rzucić nowe światło na pewne sprawy. Oczywiście jest to przydatne w każdym zawodzie, zaś otwartość na nowe doświadczenia jest elementem prawie że kluczowym.  Zauważyłem pewną ciekawą rzecz. Mianowicie większość amerykańskich profesorów to ludzie młodzi. Przeciwieństwem do nich byli Europejczycy, wśród których przeważały osoby w raczej sędziwym już wieku.

Jednak cóż byłby to za zjazd, gdyby ten opierał się jedynie na luźnych rozmowach prowadzonych pomiędzy jego uczestnikami. Prowadzone przez wybitnych specjalistów wykłady były bardzo merytoryczne, a również i prowadzący w sposób bardzo interesujący je wykładali. Miałem okazję zapoznać się z nowymi metodami leczenia i operacji chorób oczu. Oprócz samych wykładów uczestnicy mogli zapoznać się z najnowszymi technologiami dostarczonymi przez specjalistyczne branżowe firmy.

Jak nie trudno się domyślić, oprócz części oficjalnej przyszedł czas również i na małe „after – party”. W mej pamięci utkwił doskonały koncert zagrany przez okulistów dla okulistów. Muzyka miała charakter poważny. Przez cały okres zjazdu towarzyszyła nam wspaniała, można nawet rzec, że koncertowa pogoda. Berlin zaś okazał się być miastem bardzo przyjaznym o doskonałej infrastrukturze. Rozbudowana sieć komunikacji miejskiej naziemnej jak i podziemnej znacznie ułatwiała podróże z jednego miejsca na drugie.

Wszystkich zainteresowanych zachęcam do odwiedzenia oficjalnej strony zjazdu: http://www.woc2010.org/

W zależności od zaawansowania stożka rogówki, mamy do wyboru różne metody, zarówno nieoperacyjne jak i operacyjne. Na początku zazwyczaj stosuje się nieoperacyjne metody aby zapewnić dobre widzenie osobom ze stożkiem rogówki. W małym stożku rogówki skutecznie korygują wzrok okulary lub miękkie soczewki kontaktowe (najczęściej korygujące powstały astygmatyzm). Najwięcej osób ze stożkiem rogówki, nie tylko w Polsce, nosi sztywne gazoprzepuszczelne soczewki kontaktowe. Nie są one, przynajmniej na początku, zbyt komfortowe lecz relatywnie w najprostszy sposób przywracają dobre widzenie. Soczewki jednak muszą być dobrane tak, aby nie uszkodziły powierzchni rogówki

W początkowym etapie rozwoju stożka możemy pomyśleć o wykonaniu zabiegu zwanego crosslinkingiem. Polega on na utwardzeniu rogówki laserem tak, aby nie dopuścić do pogłębiania się wady. Nie jest to zabieg poprawiający widzenie i po jego zastosowaniu nadal musimy nosić soczewki kontaktowe.

W stożku rogówki możemy myśleć o wszczepieniu pierścieni wewnątrz rogówki. Poprzez siły rozprężające wygładzają one powierzchnię oraz poprawiają widzenie. Zabieg ten nie gwarantuje jednak dobrego widzenia i po czasie ostrość wzroku może się pogorszyć.

Ostateczną metodą leczenia stożka jest przeszczep rogówki. Wykonuje się go wtedy gdy rogówka jest bardzo cienka lub ostrość wzroku w soczewkach jest niska, mniejsza niż 0,1- 0,2. Z oka usuwa się chorą rogówkę a na jej miejsce wszczepia zdrowa tkankę od zmarłego dawcy. Zazwyczaj po operacji następuje poprawa widzenia lecz należy się liczyć z możliwością wystąpienia znacznej liczby powikłań. Relatywnie dużo osób po przeszczepie nie jest do końca zadowolonych z operacji a część z nich po operacji ma gorsze widzenie niż przed jej wykonaniem.

Jak widać decyzja o leczeniu stożka rogówki jest bardzo indywidualna. Ja osobiście radzę Państwu zasięgnąć opinii u kilku specjalistów przed podjęciem decyzji dotyczących leczenia szczególnie leczenia operacyjnego!

Ortokorekcja to jedna z metod korekcji wad wzroku. Można ją stosować u osób mających krótkowzroczność (inaczej noszących minusy) nie większą niż -4,00, -4,50 dioptrii. Metoda ta polega na zakładaniu na noc specjalnych sztywnych soczewek kontaktowych czyli właśnie ortosoczewek. Soczewki te przez noc delikatnie modelują kształt oka (a dokładniej rogówki oka) i dzięki temu można dobrze widzieć przez cały dzień.

W ciągu dnia widzenie jest więc bardzo dobre więc nie musimy nosić żadnych okularów ani soczewek kontaktowych. Nie jest to też żaden zabieg laserowy. Ortokorekcja jest metodą korekcji wzroku w pełni odwracalną, co znaczy że po zaprzestaniu noszenia ortosoczewek rogówka wraca do swego pierwotnego kształtu a widzenie się niestety pogarsza (wraca dawna wada wzroku).

Dodatkową zaletą ortokorekcji jest to, że stabilizuje ona oko i tym samym zapobiega dalszemu narastaniu wady wzroku. Innymi słowy nosząc ortosoczewki (tylko w nocy) wada wzroku nie narasta. A wiemy, że narastanie wady wzroku jest wielkim problemem cywilizacyjnym na całym świecie.

Głównym problemem rozpoczynając noszenie ortosoczewek jest to, że są one na początku niewygodne. Po ich założeniu ma się odczucie, że wpadła nam rzęsa do oka. Po 15 – 20 minutach oko się przyzwyczja i nie wydają się one już tak niewygodne.

Jeżeli są Państwo zainteresowani ortokorekcją, proszę o szczegóły zapytać swojego specjalistę okulistę lub zajrzeć na moją stronę internetową.